De spraakmakende choreografen van dans en performance festival Something Raw zijn niet bang om risico’s te nemen, dat is één ding dat zeker is. Vorige week waren Frascati en De Brakke Grond gevuld met performances, voorstellingen, ervaringen en lezingen die allemaal in het teken stonden van Explorations in Solidarity, het thema van deze elfde gewaagde editie.

​Tegenwoordig is het een prioriteit om origineel te zijn, om een individu te zijn. Groepsgevoel lijkt ver te zoeken, waardoor nieuwe manieren van solidariteit ontstaan. Alle voorstellingen flirten met deze grens tussen het individuele en het collectieve. De artiesten deden dit op een gevarieerde en op de breedste manier mogelijk.

Een paar highlights uit het programma:

De spanning begon al in de foyer van De Brakke Grond. De installatie Instant Fiction door Sarah van Lamsweerde die de hele week te zien was, zorgde voor interessante momenten. Er hingen tv schermen aan de muur waarop jij, de bezoeker, live te zien was. Een soort beveiligingscamera, het enige verschil is dat er op deze tv’s ondertiteling aanwezig was. Zinnen als "And then I said: “We should all retire.”'" En “Ik moet met je praten…” gaven de beelden een nieuwe lading. Lees het interview met Sarah hier.

1949
Instant Fiction installatie door Sarah van Lamsweerde

Een lenige man met zwarte hakken, gehuld in alleen een parelstring. Hij had geen haar, behalve wenkbrauwen en wimpers en zag er bijna buitenaards uit. Mijn Something Raw begon goed, namelijk met X-ON door Ivo Dimchev. Drie kopieën, met exact dezelfde ‘kostuums’, alleen wel met haar op hun hoofd waren zijn mede-spelers. Dimchev is gefascineerd door het werk van Franz West en zijn performance is dan ook een zoektocht naar de betekenis van West zijn sculpturen. Zinnen zoals "I’m here to give you some love, I’m here to rape you" maakten de sfeer intens. De voorstelling was fysiek, rauw, provocerend, humoristisch en heftig.

1959
Groupies door White Horse

Groupies door White Horse was compleet anders. Deze choreografie is gebaseerd op het biddende lichaam en religieuze bewegingen. Als in een trance dansten de dansers eindeloze herhalingen alsof ze in een mantra verkeerden, op zoek naar extase. Toch werd deze gezamenlijke beweging verstoord door de individuele trekjes van de dansers, wat weer perfect paste bij het thema van Something Raw. Deze voorstelling duurde een uurtje, maar voelde langer.

1960
Noe Soulier

Fransman Noé Soulier bezorgde het publiek een lezing performance in een intieme sfeer. Zijn doel was om live filosofie te creëren, en dat is gelukt. Soulier koos voor verschillende (klassieke) filosofische teksten en bracht deze tot leven in een compositie. Zijn monoloog, die meer aanvoelde als een spontane gedachtegang, speelde vooral in op bewustzijn en de heilige tekst. Hij benoemde zijn eigen lichaam als een los object, zei dat de waarheid niet in tegenspraak kan zijn met zichzelf. Hij vond demonstratie de hoogste vorm van geloof, daaropvolgende dialoog en retoriek was de laagste vorm. Ook schetste hij prachtige beelden waar een teek op zijn lichaam viel en zijn bloed dronk, maar niet omdat de teek per se bloed wilde maar door instinct elke willekeurige vloeistof die 38 graden is zou drinken. Daarnaast vertelde hij dat hij zijn ene hand kon uitstrekken om een glas water te pakken en met zijn andere hand deze hand kon aanraken, waardoor de uitgestrekte hand een object van botten en vlees werd dat hij met zijn andere hand vasthield. En zo kan ik nog wel even doorgaan met voorbeelden geven. Ik denk nog vaak terug aan Soulier zijn live filosofie.

1962
Benoit Lachambre

Hoe individueel is een solo als je de ruimte moet delen met 36 andere solisten? Canadese choreograaf Benoit Lachambre, meester van de improvisatie, ging aan de slag met 37 studenten van de School voor Nieuwe Dansontwikkeling en verzorgde het slot van Something Raw. Ik liep een zaal binnen, met mijn gele polsbandje zodat ik in de 4 uur dat de performance doorging in en uit kon lopen. Er stonden geen stoelen en al snel werd duidelijk dat je niet zeker wist of je naast een danser stond of een mede-toeschouwer. Een meisje deelde druiven en chocolaatjes uit met een glimlach maar het andere moment begon ze te jammeren, een jongen ging op een richel staan van een muur en vroeg het publiek om hem op te vangen vanaf drie meter hoogte. Twee dansers (waaronder Lachambre) deden een dans waarbij ze elkaar vasthielden aan een zwarte halsband, een danser randde mijn sjaal aan en vroeg of ik mee wilde kijken naar een andere danser, terwijl een andere danseres aan de andere kant in een microfoon vroeg of mensen met haar wilden dansen. Chaos. De sfeer was gespannen, onvoorspelbaar en bijna surrealistisch. Ik kan niet zeggen dat ik het prettig vond om in deze situatie te zijn, wel kan ik zeggen dat het ontzettend indrukwekkend was en ik blij ben om het meegemaakt te hebben.

Something Raw was indrukwekkend, provocerend, heftig, mooi, inspirerend, gedenkwaardig, intens en spraakmakend. Something Raw was rauw, en ik kijk uit naar de twaalfde editie.

Over Chloë:
Ik ben een wereldreizigster en (elektronische) muziek verslaafde. Ik ben ontzettend gesteld op kunst in de brede zin van het woord, droge humor en sarcasme. Schrijven is mijn passie. Ik schrijf niet alleen voor n8 maar ook voor Overdose.am en Roosblogt, de blog van het Rozentheater Amsterdam.