Doden voor de rechter

In het Oude Egypte had je nog een hele weg te gaan na je overlijden. Zo werd er van je verwacht dat je je voor maar liefst twee rechtbanken kwam verantwoorden voordat je aan de gevaarlijke tocht kon beginnen die je door de Onderwereld naar de paradijselijke Rietvelden zou voeren.

Deze gedachtewereld over dood én leven van de oude Egyptenaren wordt in de tentoonstelling Doden voor de rechter, Reis door het Egyptische dodenrijk in het perspectief van latere christelijke en islamitische ideeën geplaatst.

Op de site van het Allard Pierson Museum, waar deze tentoonstelling te zien is, valt het volgende over deze verantwoording aan de godenrechtbanken te lezen:

"De eerste rechtbank telde 42 goden als rechters. De dode moest elke god aanroepen en dan verklaren dat hij een bepaalde zonde niet had begaan. ...Bij de tweede rechtbank werd het hart van de overledene op een weegschaal gewogen tegen de veer van Maät, de godin van de waarheid. Als het hart en de veer niet met elkaar in evenwicht waren, viel de dode ten prooi aan het vreselijke monster Amnet."

Overigens was dit alleen het geval als je van goede huize kwam, je moest het je wel kunnen permitteren eerst gemummificeerd te worden.

Na de vele rituelen, verantwoording af te hebben gelegd en de reis door de Onderwereld te hebben overleefd kwam je dan eindelijk in het Paradijs terecht. Het Paradijs was een geïdealiseerde versie van Egypte waar je geassisteerd werd door een leger sjawabti’s (dienarenbeeldjes) die je het werk uit handen namen.

De weg van de overleden Egyptenaar kan je nu zelf afleggen in het Allard Pierson Museum; waar je onderweg wordt geconfronteerd met parallellen uit de twee wereldreligies en je je natuurlijk uiteindelijk laat assisteren door je eigen leger sjawabti's.