De Lowlandskrant die vandaag samen met de nrc.next verscheen, deed me weer denken aan een nieuw project dat uit het festival is voortgekomen: de LLowgenda. Dit is een politieke agenda in wording, geformuleerd door mensen die deel uitmaken van de…
De Lowlandskrant die vandaag samen met de nrc.next verscheen, deed me weer denken aan een nieuw project dat uit het festival is voortgekomen: de LLowgenda. Dit is een politieke agenda in wording, geformuleerd door mensen die deel uitmaken van de Lowlandsgeneratie. Nou ben ik vreemd genoeg nog steeds niet op Lowlands geweest, maar qua leeftijd en interesse val ik behoorlijk in de doelgroep. Dus toen de n8 werd gevraagd een bijdrage te leveren, ontstond de blogpost 'Musea, verwelkom de Lowlandsgeneratie'.
Discussier mee op de LLowgenda, of lees onze bijdrage hieronder. Tijdens Lowlands worden debatten georganiseerd die moeten leiden tot een lijst voorstellen die als burgerinitaitief in politiek Den Haag worden aangeboden.
Musea, verwelkom de Lowlandsgeneratie
Onze generatie is mede door de mogelijkheden van het web sociaal, geengageerd en grootgebruiker van cultuur. Ook al zijn dit misschien YouTube video's of Last.FM playlists, online cultuurconsumptie vertaaltzich ook naar de fysieke wereld: we attenderen elkaar via blogs en sociale netwerken als Hyves en Facebook op relevante concerten, films en theatervoorstellingen.
Maar musea staan meestal niet op onze radar. We spreken er zelden over en we komen er al helemaal niet (behalve als we op vakantie zijn).
Ondertussen bereiken musea wel oudere generaties, die alle tijd hebben om met museumkaart op stap te gaan. Voor kinderen en scholieren zijn er voldoende educatieve programma's. Maar wat doen musea voor de generatie die zich daartussen bevindt? Hoe kunnen musea relevant en uitnodigend zijn voor twintigers?
Naast de vluchtigheid van even een album downloaden, half wat YouTube video's bekijken en ondertussen Twitteren, kan het museum een hele welkome afwisseling voor onze generatie zijn. Een plek voor bezinnig, verdieping, verwondering. Een plek waar soms om concentratie wordt gevraagd, maar waar je lang niet altijd stil hoeft te zijn.
Musea zijn van ons allemaal, maar zo voelt het vaak niet. Dat ligt aan ons zelf, maar ook aan de musea. Zij zouden zich meer moeten verdiepen in de Lowlandsgeneratie en duidelijk moeten maken dat zij ook deze generatie iets te bieden hebben.
Dit lukt niet altijd met tentoonstellingen die slechts gebaseerd zijn op een bepaald hoofdstuk uit de kunstgeschiedenis. Maar wel door elementen uit die kunstgeschiedenis, te verbinden met het nu en met de leefwereld van een jongere generatie. Er zijn talloze mogelijkheden om film, muziek, games, mode en andere disciplines te verbinden met beeldende kunst. Dat hoeft niet populistisch te zijn, maar kan een inhoudelijk karakter hebben dat toch toegankelijk is.
Op een dergelijke manier naar je collectie en gebouw kijken vereist creativiteit, waarbij musea gedwongen worden hun eigen grenzen te verkennen. Het vereist ook dat musea in contact staan, of zelfs gaan samenwerken met, de generatie die ze anders voorgoed dreigen teverliezen. Of zullen we in een later stadium van ons leven wel een museum bezoeken?
Gelukkig zijn er diverse projecten in deze richting. Zo zag ik rapper Salah Edin eens vertellen over zijn omstreden videoclip in Boijmans van Beuningen, in een zaal waar enorme portetten hingen van terroristen, geschilderd door Marlene Dumas. En tijdens de museumnacht en kleinere evenementen die we in Amsterdam organiseren, proberen we samen met musea zoveel mogelijk van dergelijke verbindingen aan te gaan.
Maar vernieuwing binnen de museummuren is niet voldoende. Ook de communciatie naar buiten toe zou beter kunnen aansluiten bij de Lowlandsgeneratie. Wij lezen geen folders en gaan geen museumwebsites uit onszelf bezoeken (of we moeten hier al een specifieke reden voorhebben). Maar we praten wel over wat ons bezighoudt op Twitter, Hyves en Facebook. Daar kunnen musea, of liever nog museummedewerkers (die zich niet verschuilen achter een anoniem logo) ook met ons in gesprek gaan.
Zoals Shelley Bernstein van het Brooklyn Museum (New York) al jaren doet. Ze vraagt online om feedback, ze praat open over hoe het museum moet bezuinigen vanwege de financiele crisis. Maar bovenal deelt ze haar passie voor 'haar' museum, een plek vol kunst, verhalen en geschiedenis. Zo wordt het museum persoonlijk. Geen onbereikbare tempel vol kunsthistorici, maar een plek waar we welkom zijn - en zelfs aan kunnen bijdragen.