Tussen 25 en 28 februari vindt het dertiende Sonic Acts Festival plaats in Paradiso, De Balie, STEIM, de Melkweg, Artis Planetarium en het NIMk. De ondertitel van het festival is The Poetics of Space en onderzoekt naar eigen zeggen ‘de fysieke en…
Tussen 25 en 28 februari vindt het dertiende Sonic Acts Festival plaats in Paradiso, De Balie, STEIM, de Melkweg, Artis Planetarium en het NIMk. De ondertitel van het festival is The Poetics of Space en onderzoekt naar eigen zeggen ‘de fysieke en psychologische impact van ruimtelijke ontwerpen en het belang van het fysiek ruimtelijke in tijden van verregaande technologisering.’
Shane Burmania, student muziekprogrammering, bezocht voor de n8 de gelijknamige tentoonstelling die tot en met 2 mei te zien is in het Nederlands Instituut voor de Mediakunst...
Het Nederlands Instituut voor Mediakunst opende het festival met een tentoonstelling waarin verschillende manieren van het beleven van een ruimte centraal staan. In vijf kamers staan kunstwerken en installaties opgesteld die (soms letterlijk) een ander licht geven op de waarneming van ruimtelijkheid.
Light Work #6: In Soil (2009) - Yoko Seyama
Eén van de leuke dingen aan de tentoonstelling is dat elke kamer een totaal andere sfeer heeft. Alle ruimtes vormen een essentieel onderdeel van het kunstwerk. Light Work #6: In Soil (2009) van Yoko Seyama is bijvoorbeeld geplaatst in een donkere kamer, niet groter dan een gemiddelde studentenkamer waarin je lekker op kussens kunt zitten. De vloer is middels een ronding verbonden aan de muur en het plafond, er is geen punt waar het één begint en het ander ophoudt. Het werk bestaat uit levensgrote lichtsculpturen die voor deze wand een prachtig schouwspel bieden. Voor mensen die altijd willen weten hoe iets werkt, is het prettig dat je dat ook kunt zien zonder dat je verbeelding eronder lijdt: een beamer schijnt op een reflecterend vel dat heel subtiel in beweging wordt gebracht.
foto's: Shane
In een andere donkere kamer die doet denken aan de expositieruimte van Damien Hirst’s For the Love of God, alleen de sokkel en de diamanten ontbreken de lichtspot is er wel, staan vier speakers naar elkaar gericht. Het geluid dat ze produceren is afkomstig uit het oor (!) van de Deense geluidskunstenaar Jacob Kirkegaard. In zijn conceptuele Labyrinthitis (2007) gaat hij uit van het principe dat twee tonen op een bepaalde frequentie in het binnenoor een derde toon voortbrengen, een zogenaamde tartinitoon. Na een tijdje verdwijnen de eerste twee tonen en komt er een toon op dezelfde frequentie als deze tartinitoon. Hier komt weer een toon bij die een nieuwe tartinitoon veroorzaakt. Zo wordt de hele toonladder doorkruist. Kirkegaard maakt het geluid uit je oren onderdeel van de compositie. Op een gegeven moment weet je niet meer welke toon waar vandaan komt. Komt het uit de speakers of zit het in je oor? Door deze verwarring en doordat je eigen oren deel van het geluid maken krijg je een ander gevoel van de akoestische ruimte. Een deel van die ruimte zit in jezelf.
foto's: Shane
Het interessante aan de tentoonstelling in NIMk is dat alle kunstenaars vanuit verschillende disciplines en met totaal andere technieken een verruimend perspectief geven op het concept ruimte. Uit alle werken blijkt dat de inhoud van een lege ruimte niet vanzelfsprekend is. Je perceptie is minstens zo belangrijk bij het bepalen van deze inhoud. De tentoonstelling is niet zo groot, een uur is ruim voldoende. Na dat uur ging ik wel met twee gedachtes naar huis waar ik graag aan herinnerd wordt: Niets is wat het lijkt en alles is met elkaar verbonden.